Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2021

Ρετρό Ελληνικό Μπάσκετ - Ωδή στον τίμιο Μακεδόνα μαχητή Πλάτωνα Χοτοκουρίδη!

Φίλοι και φίλες της ομάδας (Ρετρό Ελληνικό Μπάσκετ), καλησπέρα,

Θα αποπειραθώ να κάνω ένα αφιέρωμα, διαφορετικό απ΄τα τόσα ωραία που εμφανίζονται σ' αυτήν τη σελίδα. Συγκεκριμένα, σας παραθέτω ένα ποίημά μου πρόσφατα γραμμένο για έναν απ' τους πλέον συμπαθείς, τίμιους κι αυθεντικούς παίκτες των δεκαετιών, 80-90, τον Πλάτωνα Χοτοκουρίδη, που αν δεν κάνω λάθος είναι μέλος της ομάδας.

Ο Πλατων Χοτοκουριδης που έδινε 200% στο γήπεδο, ειδικά στις αμυντικές αποστολές αλλά και με τη συνεχή κίνηση του στην επίθεση με τις τσαμπουκαλεμένες διεισδύσεις και τα καθηλωτικά μακρινά σουτ.

Ο ίδιος κι οι πλέον ενήμεροι ας με συγχωρέσουν για όποιες ανακρίβειες ίσως υπάρχουν ...

Ο καλός φίλος και πρωήν συμπαίκτης Kostas Kalogeropoulos ελπίζω να κατανοεί το πνεύμα της ανάρτησης, ένεκα 4 συναπτών ετών μαζί μου στο γήπεδο. Τέλος, οι φωτογραφίες εννοείται οτί δεν είναι απ' το αρχείο μου.

Με εκτίμηση και σεβασμό σε όλους, ειδικά στον Πλάτωνα.

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΧΟΤΟΚΟΥΡΙΔΗ

(Ποίημα Μπασκετικό από τον κύριο Pete Diamessis  στην ομάδα Ρετρό Ελληνικό Μπάσκετ για τον αγαπημένο μου θείο Πλατων Χοτοκουριδης 🏀❤)

Ωδή στον τίμιο Μακεδόνα μαχητή Πλάτωνα Χοτοκουρίδη,

γνήσιο γιο της Πιερίας

Που στη Θεσσαλονίκη ανηφόρισε,

για να φορέσει τη φανέλλα του Δικεφάλου του Βορρά.

Στου Αλεξάνδρειου το παρκέ κατέθετε ψυχή,

οργώνοντας το σπιθαμή προς σπιθαμή.

Σε αποστολές εξουδετέρωσης,

πάνω στις απαστράπτουσες σανίδες,

με πλάγια βήματα, σε μιαν κίνηση αέναη και πεισματάρα,

οι σόλες του γλιστρούσαν σε ήχους υψίσυχνους, συριχτικούς.

Στο αντίπαλο δέος ποτέ δε λύγισε ούτε στιγμή,

παρά μονάχα ίσως, κάποιες φορές,

όταν στο άκουσμα σφυρίχτρας που διέκοπτε τη, με μένος,

του Γκάλη καταδίωξη

κοντοστεκόταν με τα χέρια τεντωμένα και τις παλάμες στο γοφό ανοιγμένες προς τα έξω με μειδίαμα ένστασης κι αποστροφής.

Κι η υπέρβαση ετούτη μονάχα σταματούσε στο απάγκιο του,

τη γραμμή της ελεύθερης βολής

όπου, αφού εσφούγγιζε του μέτωπου του τον ιδρώτα,

με περικάρπιο δίχρωμο,

στου δεξί βραχίονα το μέσο φορεμένο,

με το στεφάνι κοινωνόντας με βλέμμα απόκοσμα προσηλωμενό,

στου νου τη σιωπή επρόσταζε τροχιά να ακουλουθήσει η μπάλα ως το διχτάκι,

που με το «χλατς» θα εξευμένιζε θεούς και δαίμονες μαζί.

Ώσπου μια μέρα, με άλλους τέσσερεις,

ο Πλάτων κατελήφθη εξ απίνης

και στην Πάτρα και τον Απόλλωνα κατηφόρησε ως γη και ύδωρ

για του Μέλις τη μεταγραφή.

Κι όμως ο Πλάτων δεν επτοήθη, μονάχα εκατέστησε τους Φρουρούς της Αχαϊας φόβητρο γιγάντων.

Στο Κουκούλι με κορύφωση ένα απόγευμα Σαββάτου τον Οκτώβρη του '89,

μυδράλλιο, ως άξιος συμπαραστάτης

του Γιάργουντ του δαιμόνιου Καναδού

και του Τζάκις του νευρώδη Ελληνορουμάνου,

πολλάκις με τρίποντα το καλάθι του Παναθηναϊκού ακατάπαυστα φιλοδωρούσε.

Κι ο Πλάτων χρόνια πολλά παρέμεινε στην Πάτρα,

ηλεκτρίζοντας με το πάθος του φιλάθλους απ’ το Ρίο ως τα Ψηλαλώνια.

Μα τώρα που πέρασε ο καιρός,

ο ίδιος πια επέστρεψε στη γενέτειρα του Κατερίνη.

Σεμνός, όπως πάντα, στην αφάνεια,

σε κλειστά γυμναστήρια ταπεινά,

με δάπεδο πράσινο πλαστικό,

μοχθεί για την δικιά του την αλήθεια.

Κι όπως οι δάσκαλοι του στα χρόνια τα παλιά

κι εκείνος μεταλαμπαδεύει

τη γνώση του και το μεράκι του στου Βατανιακού τα διψασμένα νιάτα.

Κι εγώ τώρα λοιπόν αυτό το βράδυ της Δευτέρας του Φλεβάρη,

που τα μάτια μου άσπλαχνα με καίνε,

σαν τους μυς στην ανάπαυλα 

προ της παράτασης της έκτης,

και μετά από πάλη σε δίνη ανήλεη,

επιτέλους τους δύο μικρούς μου γιους έχω και κοιμούνται,

αλλά που την κούραση μου αρνούμαι να αφήσω τον οίστρο μου στο λήθαργο να υποτάξει.

Στο πόνημα τούτο θα βάλω κατακλείδα και θα τονίσω πως

τυχεροί όσοι είδαν, κι επέμειναν,

στις τέσσερεις γραμμές να μελετήσουν

του Κατερινιώτη μπασκετόβιου ποιητή

τον αθόρυβο το στίχο

και, πόσον μάλλον, μακάριοι

όσοι κοντά του μαθήτευσαν

και όσοι πρόκειται να μαθητεύσουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου