Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2020

Νοσοκομείο Κατερίνης - «Σώσε με γιατρέ, έχω παιδιά να μεγαλώσω»

 

Μια περιγραφή της κατάστασης για το τι συμβαίνει μέσα στα νοσοκομεία, έδωσε με τον πιο γλαφυρό τρόπο το Αντώνη Δημητρακόπουλος, παθολόγος στο «Ερρίκος Ντυνάν».

Ο καθηγητής και διευθυντής της Γ. Παθολογικής κλινικής του «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Αντώνης Δημητρακόπουλος εργάστηκε εθελοντικά για οκτώ ημέρες στην κλινική Covid-19 του Νοσοκομείου Κατερίνης και περιγράφει τα όσα έζησε, «στις πιο πυκνές ιατρικές ημέρες και ώρες της ζωής του».

«8 μέρες στην κλινική Covid-19 του Νοσοκομείου Κατερίνης.

Ίσως οι πιο πυκνές ιατρικές ημέρες και ώρες της ζωής μου. Σίγουρα οι πιο πικρές.

> 90 νοσηλευόμενοι ασθενείς καθημερινά. > 140 συνολικά. Δεκάδες θάνατοι. Συνεχείς διασωληνώσεις. Ένα μεσημέρι δώσαμε 7 εξιτήρια, το απόγευμα τα κρεβάτια τους ήταν πάλι γεμάτα. Στο ΤΕΠ κρατούσαν αρρώστους ακόμη και 36 ώρες μέχρι να βρεθεί κρεβάτι στην κλινική. Πολλές διακομιδές, γιατί δεν χωρούσαν πουθενά. Πολλοί σχετικά νέοι, 45-60 ετών. Κάποιοι με μικρά παιδιά: "σώσε με γιατρέ, έχω παιδιά να μεγαλώσω". Σπάραζε η καρδιά σου. Την 2η ημέρα διασωληνώσαμε 39χρονο. Έπειτα από λίγο και 47χρονο. Σαρώνει σε αυτές τις ηλικίες. Δεν είναι μόνο οι ηλικιωμένοι. Και το σημαντικότερο: χωρίς άλλους παράγοντες κινδύνου. Με μία εξαίρεση, την παχυσαρκία συχνά.


O κύριος Δημητρακόπουλος

Πολλές ελλείψεις, κυρίως σε εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό. Χωρίς πνευμονολόγο... Πάρα πολλοί ιατροί ασθενείς με covid, ταυτόχρονα. Επιστρατευμένες όλες οι ειδικότητες του νοσοκομείου. Τι μπορούν όμως να προσφέρουν στην βαριά πνευμονία του covid ιατροί μη σχετικών ειδικοτήτων; Κάνουν ό,τι μπορούν με αγάπη, φιλότιμο και αυτοθυσία πολλές φορές. Δεν αρκεί όμως. Φανταστικοί οι ειδικευόμενοι όλων των ειδικοτήτων. Ανεκτίμητη η προσφορά τους.

Στα νοσοκομεία των μεγάλων πόλεων υπάρχει πληθώρα ιατρών. Εμείς στην Αθήνα ζούμε σε μια άλλη πραγματικότητα. Μακριά από τη ζοφερή πραγματικότητα των νομαρχιακών νοσοκομείων, όπου το σύστημα υγείας δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό το τεράστιο φορτίο τόσων πολλών ασθενών με πνευμονία ταυτόχρονα. Δεν ήταν σχεδιασμένα για τις συνθήκες που απαιτούνται στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Εν καιρώ «ειρήνης» επαρκή ίσως, εν καιρώ «πολέμου» ανεπαρκή.

Χρειάζονται βοήθεια κυρίως σε ειδικούς ιατρούς και σε νοσηλευτές με εμπειρία. Και σε εξοπλισμό βεβαίως. Αναρωτιέμαι όμως: όσους αναπνευστήρες και να έχεις, τους ιατρούς και τους νοσηλευτές που θα τους λειτουργήσουν και θα φροντίσουν τους ασθενείς πώς θα τους βρεις να στελεχώσουν τα νοσοκομεία των μικρών πόλεων της Ελλάδας;»

Πηγή: newsbomb.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου