Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2020

Σωστός άνθρωπος ή καλός παίκτης;



Τεμπελιά, ματαιοδοξία, ατομικισμός… Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας να αγωνίζονται εναντίων αυτών των «στοιχείων» ενός χαρακτήρα σε καθημερινή βάση και να προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό είναι το «παιχνίδι της ζωής».

Η βελτίωση κάποιου πρέπει πρώτα να εστιάζεται στο χαρακτήρα του και στη συνέχεια στο ρόλο του ως παίχτη ποδοσφαίρου. Κράτησα στο μυαλό μου τα λόγια ενός προπονητή και θα ήθελα να τα μεταφέρω οπως ακριβώς τα διάβασα: “ In my experience, great and kind kids make great soccer players and not great soccer players make great human beings”.

Όπως έχω αναφέρει και παλιότερα, οι προπονητές σε αναπτυξιακές ηλικίες πρέπει να διδάσκουν, να αναπτύσσουν και να πλάθουν τους παίχτες (όχι μόνο ως παίχτες αλλά και ως άτομα).

Είμαι σίγουρη ότι όλοι γνωρίζουν ότι ένας πολύ μικρός αριθμός παιχτών θα καταφέρει να φτάσει σε υψηλό επίπεδο. Ακόμα και οι προπονητές δε μπορούν να το υποσχεθούν αυτό… Αυτό που μπορούν όμως (μέσα σε όλα) είναι να βάλουν τα δυνατά τους να πλάσουν καλούς ανθρώπους. Να βοηθήσουν τα παιδιά, με τον δικό τους τρόπο, να γίνουν άτομα με σωστή αθλητική παιδεία. Αυτοί είναι και οι πυλώνες ενός σπουδαίου παίχτη.

Έχω ακούσει πολλές φορές ότι τα παιδιά στερούνται της «αποφασιστικότητας» και «θυσίας». Όπως επίσης έχω ακούσει πολλούς γονείς να λένε ότι ήταν πιο δύσκολα τα δικά τους παιδικά χρόνια… Προσωπικά, πιστεύω το αντίθετο. Τα σημερινά παιδιά έχουν τόσο φορτωμένο πρόγραμμα που τα περισσότερα έχουν χάσει την πραγματική, αθώα παιδικότητα τους. Ποιος ευθύνεται άραγε γι αυτό;

Ως γονείς, έχουμε μια κουλτούρα να δίνουμε «βραβεία» στα παιδιά μας για τα πάντα. «Αν βάλεις δύο γκολ στο σημερινό αγώνα θα σου πάρω ένα δώρο…» κτλ. Δε θα πω ψέμματα ότι και εγώ στο παρελθόν το έχω κάνει αλλά το σταμάτησα. Συνειδητοποίησα ότι το «τρόπαιο» που θα τους υποσχεθούμε δε θα τους κάνει καλύτερους ανθρώπους και καλύτερους παίχτες. Μέσα από το ποδόσφαιρο τα παιδιά αθλούνται, κοινωνικοποιούνται και χαίρονται. Δε χρειάζεται άρα από αυτήν την ηλικία να πιέζονται για να είναι άψογοι σε όλα.

“Let the game be game, let the kid be kid” είχα διαβάσει κάπου…

Αν και δεν το κάνω συνήθως, να μιλάω για γνωστούς παίχτες, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα κομμάτι της πορείας του Lionel Messi. Όταν ήταν μικρός, όλοι έβλεπαν ότι είχε ταλέντο και ότι μπορούσε στο μέλλον να γίνει καλός παίχτης. Κανένας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα γινόταν από τους καλύτερους στον κόσμο.

Ήταν ένα παιδί που ήθελε να προπονείται κάθε μέρα, να πηγαίνει πρώτος στο γήπεδο και να φεύγει τελευταίος. Ζούσε για το παιχνίδι. Το πάθος του, το ταλέντο του και η αγάπη του για το ποδόσφαιρο τον έκαναν να φτάσει εκεί που είναι. Και ο χαρακτήρας που είχε επίσης. Διάβασα ότι στη La Masia δίνουν μεγάλη βάση στη σκληρή δουλειά αλλά κυρίως στην εξυπνάδα-νοημοσύνη και στον χαρακτήρα ενός παιδιού. Πιστεύουν ότι η «έλλειψη» των παραπάνω μπορεί να κοστίσουν σε έναν παίχτη την άνοδο του σε μεγάλο επίπεδο.

Ας έχουμε, λοιπόν, ως πρώτο στόχο την ανάπτυξη των παιδιών ως σωστών χαρακτήρων με ισχυρές αξίες και ήθος και μετά την ανάπτυξη τους ως καλών παιχτών.

Πηγή: soccermum.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου